के ख्रीष्टियनहरू सार्वजनिक पदका लागि उम्मेदवार बन्न सक्छन्?
बाइबलीय उदाहरणहरू
बाइबलमा धेरै व्यक्तित्वहरूले सार्वजनिक तथा सरकारी पदमा रहेर काम गरेको देखिन्छ, र उनीहरूको यस्तो सेवकाईलाई कुनै पनि रूपमा गलत वा अवैध ठहर गरिएको पाइँदैन। यसको विपरीत, बाइबलले यस्ता उदाहरणहरूलाई सकारात्मक रूपमा प्रस्तुत गरेको छ। उदाहरणका लागि, योसेफ मिश्र देशमा दोस्रो शक्तिशाली पदमा रहेर अकालको समयमा केवल मिश्र मात्र होइन, वरिपरिका राष्ट्रहरूलाई समेत जोगाउन परमेश्वरद्वारा प्रयोग भए (उत्पत्ति ४१)। दानिएल बाबेल र फारसजस्ता गैर–यहूदी साम्राज्यहरूमा उच्च पदमा रहेर आफ्नो विश्वासमा सम्झौता नगरी परमेश्वरको महिमा प्रकट गरे (दानिएल ६)। नहेम्याह फारसका राजाका दरबारमा काम गर्ने व्यक्ति भएर यरूशलेमको पुनर्निर्माणका लागि प्रयोग भए (नहेम्याह २)। एस्तेरले फारसकी रानी भएर आफ्नै प्राणको जोखिम उठाउँदै यहूदी जातिको विनाश रोक्न मध्यस्थता गरिन् (एस्तेर ४:१४)।
यसै गरी नयाँ नियममा रोमी १६:२३ मा “सहरका कोषाध्यक्ष इरास्तस” को उल्लेख पाइन्छ, जसले प्रारम्भिक ख्रीष्टियनहरू स्थानीय नागरिक प्रशासनमा संलग्न थिए भन्ने प्रमाण दिन्छ। यी सबै उदाहरणहरूले स्पष्ट देखाउँछन् कि परमेश्वरका जनहरूले सरकारभित्र रहेर पनि राष्ट्रको भलाइका लागि काम गर्न सक्छन्, र धेरै पटक परमेश्वरले उनीहरूको सार्वजनिक पदलाई आफ्नो उद्देश्य र आफ्ना जनहरूको संरक्षणका लागि प्रयोग गर्नुभएको छ। त्यसैले आजको सन्दर्भमा पनि ख्रीष्टियन विश्वासीहरूले सार्वजनिक पद धारण गर्नु परमेश्वरको योजना र अगुवाइअनुसार हुन सक्छ भन्ने बुझाइ बाइबलीय रूपमा सम्भव छ। तर यस विषयमा साधारण ख्रीष्टियन विश्वासी र पास्टरहरूको अवस्थालाई एउटै तराजुमा राखेर हेर्नु उचित हुँदैन, किनकि दुवैको बोलावट र जिम्मेवारीको प्रकृति फरक हुन्छ।
साधारण विश्वासी उम्मेदवार
साधारण ख्रीष्टियन विश्वासीले समाज र राष्ट्रको सामु “नुन र ज्योति” (मत्ती ५:१३–१६) बन्न सार्वजनिक पदका लागि उम्मेदवार हुनु परमेश्वरको विशेष बोलावट हुन सक्छ। यस्तो सहभागितामार्फत उसले न्याय, सत्य, र सेवाको मूल्यहरू सार्वजनिक क्षेत्रमा स्थापित गर्न सक्ने सम्भावना रहन्छ। तर व्यवहारिक यथार्थ के हो भने पार्टीगत राजनीतिमा प्रवेश गर्दा धेरै पटक पार्टीको विचारधारा, अनुशासन, र स्वार्थले परमेश्वरको धार्मिक मापदण्डसँग सम्झौता गर्न दबाब सिर्जना गर्न सक्छ। यस प्रकारको दबाबले विश्वासीलाई नैतिक दुविधा र आत्मिक सङ्घर्षमा पार्न सक्छ भन्ने सम्भावनालाई नकार्न सकिँदैन।
त्यसैले सार्वजनिक पदमा जाने ख्रीष्टियन विश्वासी त्यो व्यक्ति हुनुपर्छ, जो व्यक्तिगत उन्नति, पद, वा राजनीतिक सफलताका कारण बाइबलीय शिक्षा र निर्देशनबाट विचलित हुँदैन। चाहे उसको राजनीतिक यात्रा ढिलो होस् वा अवरोधपूर्ण—परमेश्वरको सत्य र धार्मिकतासँग सम्झौता नगर्ने अडान अनिवार्य हुन्छ। यस्तो अडान कायम राख्न निरन्तर मण्डलीसँगको सम्बन्ध, आत्मिक अनुशासन, प्रार्थना, र वचनको अध्ययन अत्यन्त आवश्यक हुन्छ। राजनीति गर्ने ख्रीष्टियन विश्वासीले पार्टी नीतिभन्दा माथि परमेश्वरको आज्ञा राख्ने साहस, विवेक, र आत्मिक परिपक्वता प्रदर्शन गर्नुपर्छ।
पास्टर उम्मेदवार: विवेक र गम्भीर चिन्तनको विषय
बाइबलले पास्टरलाई प्रत्यक्ष रूपमा राजनीतिमा संलग्न हुन निषेध गरेको पाइँदैन। तर पास्टरको राजनीतिमा प्रवेशसँग जोडिएका जोखिमहरू गम्भीर छन् भन्ने विषयमा बाइबलीय सिद्धान्तहरूले स्पष्ट रूपमा सचेत गराउँछन्। पास्टरको पहिचान प्राप्त गरिसकेपछि, उसको जीवनको सबैभन्दा पहिलो र महत्वपूर्ण जिम्मेवारी भनेको परमेश्वरको वचनको सेवकाई, प्रार्थना, र मण्डलीको आत्मिक हेरचाह हो (प्रेरित ६:४)। तर राजनीतिमा प्रवेश गर्ने व्यक्तिले अनिवार्य रूपमा समय, ऊर्जा, र ध्यान राजनीतितर्फ केन्द्रित गर्नुपर्ने हुन्छ, जसको परिणामस्वरूप ऊ आफ्नै मूल पास्टरीय बोलावटबाट विचलित हुने जोखिममा पर्न सक्छ।
यसबाहेक, राजनीतिमा पार्टीगत संलग्नता अपरिहार्य हुने भएकाले पास्टरको कुनै विशेष पार्टीसँगको सम्बन्धले मण्डलीभित्र फरक राजनीतिक धारणा राख्ने सदस्यहरूसँग मनमुटाव, अविश्वास, र दूरी सिर्जना गर्न सक्छ। यस्तो अवस्थामा पास्टर एकताको स्रोत हुनुको सट्टा ख्रीष्टको मण्डलीमा विभाजन ल्याउने कारक बन्न सक्ने खतरा रहन्छ। राजनीतिले स्वभावतः पक्ष–विपक्ष निर्माण गर्छ, तर पास्टरीय सेवकाईको केन्द्र भनेको सबैलाई ख्रीष्टमा एक बनाउनु हो। यस कारण राजनीति र सुसमाचारका सेवकाईहरू सतही रूपमा केही साझा उद्देश्य भएका जस्तो देखिए पनि वास्तवमा तिनका मार्ग, तरिका, र अन्तिम लक्ष्यहरू फरक हुन्छन्। त्यसैले एकै समयमा यी दुई मार्गमा सन्तुलित रूपमा हिँड्नु पास्टरका लागि अत्यन्त कठिन, प्रायः असम्भव नै हुन्छ।
व्यावहारिक सावधानी र मण्डलीको संरक्षण
यही कारणले गर्दा धेरै मण्डलीहरू र सम्प्रदायहरूले यदि कुनै पास्टर निर्वाचनमा उम्मेदवार बन्ने निर्णय गर्छ भने, उसले अस्थायी वा स्थायी रूपमा पास्टरीय पद, अधिकार, र जिम्मेवारीबाट अलग भएर मात्र राजनीतिक प्रक्रियामा सहभागी हुन सल्लाह दिने गरेको पाइन्छ। यदि कुनै पास्टरले गहिरो प्रार्थना र विवेकपूर्ण चिन्तनपछि राजनीतिमार्फत समाजमा सेवा गर्न प्रभुद्वारा अगुवाइ भएको ठान्छ भने, उसले मण्डली र सुसमाचारको कार्यलाई नकारात्मक प्रभावबाट जोगाउन विशेष सतर्कता अपनाउनुपर्छ। यसका लागि पास्टरीय अधिकार र जिम्मेवारी मण्डली वा सम्बन्धित नेतृत्वलाई सुम्पेर जानु आवश्यक हुन्छ, ताकि मण्डलीको तटस्थता, एकता, र साक्षी सुरक्षित रहोस्।
यसरी हेर्दा, पास्टरको उम्मेदवारी व्यक्तिगत अधिकार वा क्षमता मात्रको विषय नभई, सम्पूर्ण मण्डली, सुसमाचारको विश्वसनीयता, र परमेश्वरको राज्यको साक्षीसँग प्रत्यक्ष रूपमा जोडिएको गम्भीर आत्मिक विषय हो। त्यसैले यस विषयमा हतार, भावनात्मक निर्णय, वा व्यक्तिगत महत्त्वाकांक्षा होइन, नम्रता, विवेक, र परमेश्वरको स्पष्ट अगुवाइ अनिवार्य हुन्छ।
