जीवन एक यात्रा हो - शान्ति र नम्रता जीवन रथका दुई पाङग्राहरू हुन् भजनसंग्रह १३१ बाट एक मनन
भजनसंग्रह १३१:१-३ “हे परमप्रभु, मेरो हृदय अहङ्कारी छैन, मेरा आँखा घमण्डी छैनन्। आफूले नभ्याउने कुराहरू अनि उदेकका थोकहरूमा म आफैलाई अल्झाउँदिनँ। तर मैले मेरो प्राणलाई स्थिर र शान्त तुल्याएको छु, आमासँग बसेर शान्त भएको बालकझैँ, आमाको दूध छोडाइएको बालकझैँ मेरो प्राण शान्त छ। हे इस्राएल, आज अनि सदासर्वदा परमप्रभुमा नै आशा राख्।”
यात्राको मर्म र जीवनको यथार्थ
जब हामी कुनै यात्रामा निस्कन्छौँ, त्यहाँ एउटा निश्चित गन्तव्य र उद्देश्य हुन्छ। हामी धेरै तयारी गर्छौँ र अनेकौँ सम्भावनाहरूको आशा गर्छौँ। तर, यात्रा सधैँ सोचेजस्तै सहज हुँदैन। कहिलेकाहीँ अनपेक्षित परिस्थितिहरू आउँछन्, अन्धकार र अन्योलताका क्षणहरू आउँछन्, जसले हाम्रो मनमा डर र त्रास पैदा गराउँछ।
वास्तवमा, हाम्रो जीवन नै एउटा निरन्तर यात्रा हो।
हामी विगतका अनुभव र वर्तमानको अवस्थाबाट अझै अघि बढ्दै भविष्यतर्फ यात्रा गरिरहेका छौँ। चाहेर पनि हामी यो जीवन-यात्रालाई रोक्न सक्दैनौँ, न त यसबाट अलग नै हुन सक्छौँ। हामी हरेक पल अपरिचित भविष्यतर्फ पाइला चालिरहेका छौँ।
भविष्यलाई हेर्दा एकातिर आशा, सम्भावना र ठूला अपेक्षाहरूले हामीलाई उत्साहित बनाउँछन् भने, अर्कोतिर भविष्यको परिवर्तनशीलता, अनिश्चितता र अन्धकारले हामीलाई भयभीत पनि बनाउँछन्। यही आशा र दुविधाको दोसाँचोमा उभिएका हाम्रा लागि भजनसंग्रह १३१ ले एउटा अद्भुत मार्गनिर्देशन गर्छ।
दाऊद राजाको यस भजनबाट हामीले हाम्रो जीवन-यात्राका लागि दुईवटा महत्त्वपूर्ण पाठहरू सिक्न सक्छौँ:
१. नम्रता र यथार्थको स्वीकार (अहङ्कारबाट मुक्ति)
“मेरो हृदय अहङ्कारी छैन, मेरा आँखा घमण्डी छैनन्। आफूले नभ्याउने कुराहरू अनि उदेकका थोकहरूमा म आफैलाई अल्झाउँदिनँ।”
जीवन-यात्रामा अघि बढ्दै गर्दा कहिलेकाहीँ हामी सजिलै धेरै उत्साहित हुन सक्छौँ। आफ्नै क्षमताभन्दा ठूला सपना देख्ने, योजनाहरू बनाउने र त्यसैमा मग्न हुने क्रममा हामी आफ्नो यथार्थ र धरातल बिर्सन पुग्छौँ।
तर दाऊद यहाँ नम्रताको पक्ष लिन्छन्। उनी भन्छन्— म अहङ्कारी छैन र मेरा आँखा घमण्डी छैनन्। म आफ्नो पहुँजबाहिरका वा मैले नियन्त्रण गर्न नसक्ने ठूला थोकहरूमा अल्झिएर आफ्नो मनलाई अशान्त बनाउँदिनँ।
हाम्रो जीवन-यात्रामा पनि परमेश्वरले दिनुभएको अवस्थालाई स्वीकार गर्दै, आफ्नै घमण्ड वा अति-महत्त्वाकांक्षाको बोझ बोकेर हिँड्नुको सट्टा नम्र भई अघि बढ्नु नै साँचो बुद्धिमानी हो।
२. परमेश्वरको काखमा पूर्ण विश्राम र भरोसा
“तर मैले मेरो प्राणलाई स्थिर र शान्त तुल्याएको छु, आमासँग बसेर शान्त भएको बालकझैँ...”
यात्राका क्रममा आउने उतार-चढाव, चिन्ता र भयले हामीलाई विचलित बनाउन सक्छ। तर दाऊदले एउटा सुन्दर दृश्यमार्फत हामीलाई शान्तिको बाटो देखाएका छन्— दूध छोडाइएको बालक आफ्ना आमाको काखमा ढुक्क भएर बसेझैँ।
जसरी एउटा काखे बालक आफ्नी आमाको सामिप्यमा पूर्ण रूपमा सुरक्षित, निश्चिन्त र शान्त रहन्छ, उसलाई कुनै कुराको चिन्ता हुँदैन, त्यसैगरी हामी पनि परमेश्वरको हातमा सुरक्षित छौँ।
- यस जीवन-यात्रामा म एक्लो छैन।
- मलाई चाहिने हरेक कुरा पूरा गर्ने परमेश्वर हुनुहुन्छ।
यो आशा र विश्वासले हाम्रो अशान्त प्राणलाई स्थिर र शान्त तुल्याउँछ।
निष्कर्ष
जीवनको यस अनिश्चित यात्रामा:
- न त हामीलाई घमण्डी भएर आफ्नो धरातल बिर्सने छुट छ,
- न त चिन्तित र भयभीत भएर अघि बढ्न डराउने छुट छ।
हामी त नम्र हृदयका साथ, आफ्ना सम्पूर्ण चिन्ताहरू परमेश्वरमा सुम्पिएर, उहाँकै काखमा ढुक्क भई अघि बढ्नुपर्छ। आउनुहोस्, जीवनको यात्रा अझै चलिरहँदा हामी घमण्ड र चिन्ता दुवैलाई त्यागेर, परमेश्वरमा नै सदा सर्वदा आशा राखौँ।
