खरायोको बुद्धि र घोरलको मुक्ति (Friendship) || Inspirational Story

 दोस्ती-खरायो र घोरलको (Friendship)

खरायोको बुद्धि र घोरलको मुक्ति

एउटा खरायो र जंगली घोरलबीच निकै गहिरो मित्रता थियो। उनीहरू सुख-दुःखमा एकअर्कालाई साथ दिन्थे। विशेष गरी कुनै हिंस्रक जनावर वा शत्रुले आक्रमण गर्न खोजेमा उनीहरू मिलेर एकअर्काको रक्षा गर्थे।

एक दिनको कुरा हो, घोरल एउटा सिकारीको पासोमा परेछ। सिकारीले घोरललाई डोरीले बाँधेर घिच्याउँदै लैजाँदै गरेको खरायोले टाढैबाट देख्यो। आफ्नो प्रिय मित्रलाई कसरी बचाउने होला भनी खरायोले एउटा चतुर युक्ति रच्यो।

खरायोले घोरलबाट उपहार पाएको एउटा नयाँ र निकै आकर्षक जुत्ता लगाएको थियो। ऊ सिकारीभन्दा अगाडि कुदेर बाटोको एक ठाउँमा आफ्नो दाहिने खुट्टाको जुत्ता फुकालेर राखिदियो र आफू नजिकैको झाडीमा लुक्यो। सिकारी घोरललाई तान्दै त्यहाँ आइपुग्दा बाटोमा टल्किएको नयाँ जुत्ता देख्यो। उसले मनमनै भन्यो, "वाह! कति राम्रो जुत्ता, तर एउटा मात्र रहेछ। यसको अर्को जोडी पनि भएको भए त कति काम लाग्थ्यो!" यति भन्दै सिकारी अघि बढ्यो।

खरायो फेरि सुटुक्क अगाडि दौडियो र करिब ५०० मिटर अगाडि बाटोको बीचैमा देब्रे खुट्टाको जुत्ता राखिदियो। सिकारी घोरललाई घिच्याउँदै त्यहाँ आइपुग्दा अर्को जुत्ता देखेर दङ्ग पर्‍यो। उसले सोच्यो, "अहो! अघिको जुत्ताको जोडी त यहाँ पो रहेछ! अब त यो पुरा सेट भयो।"

दुवै जुत्ता पाउने लोभमा सिकारीले घोरललाई त्यहीँ नजिकैको रूखमा बाँध्यो र अघिल्लो जुत्ता लिन पछाडि फर्कियो। सिकारी आँखाबाट ओझेल हुनासाथ खरायो झाडीबाट निस्कियो र आफ्नो धारिलो दाँतले घोरल बाँधिएको डोरी चपाइदियो। घोरल मुक्त भयो। खरायोले बाटोमा राखेको जुत्ता पनि टिप्यो र दुवै साथी ज्यान जोगाएर सुरक्षित स्थानतिर भागे।

सिकारी अघिल्लो जुत्ता लिएर हस्याङफस्याङ गर्दै फर्किँदा न त्यहाँ घोरल थियो, न त जुत्ताको अर्को जोडी नै! आफू मूर्ख बनेको थाहा पाएपछि सिकारी रिसले चुर भयो। उसले हातमा भएको एउटा जुत्ता पनि काम नलाग्ने सम्झेर झाडीमा मिल्काइदियो र रित्तो हात घर फर्कियो।

खरायोले आफ्नो बुद्धिले मित्रको ज्यान र आफ्नो उपहार दुवै जोगायो। उनीहरूको मित्रता जीवनको अन्त्यसम्मै अटुट रह्यो। उता सिकारी भने सानो लोभका कारण हात लागिसकेको ठुलो सिकार गुमाउनु परेकोमा पछुताउँदै बस्यो।

शिक्षा

सानो कुराको लोभमा पर्दा कहिलेकाहीँ हामीले हातमा आइसकेको महत्वपूर्ण अवसर वा वस्तु गुमाउन सक्छौँ। जीवनमा कुन कुरा बढी मूल्यवान् छ भन्ने चिन्न सक्नुपर्छ र आफ्नो लक्ष्यबाट विचलित हुनु हुँदैन।

उपदेशक 5:10
जसले रुपियाँपैसाको माया गर्छ, त्यसलाई रुपियाँपैसाले कहिल्यै पुग्दैन। जसले धनसम्पत्तिको माया गर्छ, त्यो आफ्नो आमदानीसँग कहिल्यै सन्तुष्ट हुँदैन। यो पनि व्यर्थ हो।