रिसको चोट र काँटीका डोबहरू

एउटा केटो थियो, जो स्वभावले निकै रिसाहा थियो। उसलाई आफ्नो रिसमाथि कत्ति पनि नियन्त्रण थिएन। रिस उठेका बेला ऊ जे पायो त्यही बोल्ने, सामानहरू फुटाइदिने र अरूलाई कुटपिटसमेत गर्ने गर्थ्यो। रिस शान्त भएपछि उसलाई आफ्नो गल्तीमा पछुतो हुन्थ्यो र 'सरी' भन्दै माफी पनि माग्थ्यो, तर भोलिपल्ट फेरि त्यही व्यवहार दोहोरिन्थ्यो।

आफ्नो छोराको यो बानीबाट चिन्तित भएका बुबाले उसलाई एक दिन एउटा पाठ सिकाउने निधो गरे। उनले छोरालाई एक झोला फलामका काँटी (किल्ला) र एउटा घन (ह्याम्मर) दिँदै भने, "अबदेखि जब-जब तिमीलाई रिस उठ्छ, तिमीले यो काठको भित्तामा एउटा काँटी गाड्नु।"

पहिलो दिन केटाले रिसको झोकमा ३७ वटा काँटी त्यो भित्तामा गाड्यो। तर बिस्तारै, भित्तामा काँटी गाड्नुभन्दा आफ्नो रिस नियन्त्रण गर्नु सजिलो भएको उसलाई महसुस हुन थाल्यो। हरेक दिन उसले गाड्ने काँटीहरूको संख्या घट्दै गयो। अन्ततः, एक दिन यस्तो आयो जब उसलाई एक पटक पनि रिस उठेन र उसले एउटा पनि काँटी गाड्नु परेन।

उसले खुसी हुँदै बुबालाई भन्यो, "बुबा, आज मैले एउटा पनि काँटी गाडिनँ!"

बुबाले मुस्कुराउँदै नयाँ काम दिए, "धेरै राम्रो! अब जुन-जुन दिन तिमीले आफ्नो रिसलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्न सक्छौ, त्यो दिन भित्ताबाट एउटा एउटा काँटी निकाल्दै जानु।"

केटाले त्यसै गर्‍यो। धेरै समयपछि, भित्ताका सबै काँटीहरू निकालिए। केटाले गर्वका साथ बुबालाई भन्यो, "बुबा, हेर्नुहोस् त, अब भित्तामा एउटै पनि काँटी बाँकी छैन।"

बुबाले छोराको हात समातेर भित्ताको नजिकै लगे र भने, "स्याबास छोरा! तिमीले निकै राम्रो काम गर्‍यौ। तर यो भित्तालाई ध्यान दिएर हेर त। के यो भित्ता पहिलेको जस्तै चिल्लो र सफा छ? छैन। यसमा काँटीले पारेका ती गहिरा प्वालहरू सधैँका लागि रहिरहनेछन्।"

बुबाले अगाडि सम्झाउँदै भने, "रिसमा तिमीले अरूलाई जथाभाबी बोलेर पछि माफी मागे पनि, त्यसले मानिसको मनमा यस्तै चोट र दाग छोडेको हुन्छ। तिमीले कसैको छातीमा छुरी रोपेर पछि 'सरी' भन्दैमा त्यो घाउ निको हुँदैन। त्यसैले, पछि पछुताउनु र माफी माग्नुभन्दा रिसको आवेगमा कसैलाई चोट नै नपुर्‍याउनु सबैभन्दा उत्तम हुन्छ।"

निष्कर्ष

हाम्रो आवेग र रिसले सम्बन्धहरूमा कहिल्यै नमेटिने दागहरू छोड्न सक्छ। शब्दका घाउहरू शारीरिक चोटभन्दा पनि गहिरा हुन्छन्। त्यसैले, माफीले सम्बन्ध सुधार्न त खोज्छ, तर मनभित्र परेको चोटको खत भने सधैँ रहिरहन सक्छ। हामी पनि प्रयास गरौँ कि रिसको झोकमा कसैको मनमा यस्तो प्वाल नपारौँ, जुन पछि कहिल्यै पुरिन नसकोस्।